Άρθρα

Η ζωή είναι πολύτιμη και περνάει τόσο απίστευτα γρήγορα. Με ή χωρίς καλή υγεία, εμπιστοσύνη και την αίσθηση μιας μεγάλης αξίας. Οι περισσότεροι από εμάς ζούμε «άχαρα» θεωρώντας ότι η πιθανότητα το να συμβεί κάτι κακό στη ζωή ή την υγεία μας δεν μας αφορά άμεσα. Το θέμα είναι ότι ζούμε σε αυτό τον κόσμο εδώ μόνο μια φορά με τη μορφή που ήρθαμε και αν δεν επιλέξουμε εμείς για τη ζωή μας και δεν φροντίσουμε εμείς για τον εαυτό μας , σίγουρα δεν θα το κάνει άλλος, έστω ακόμα και αν πιστεύετε σε μια επόμενη ζωή αυτό δεν πρόκειται να συμβεί σε αυτή.

Ρωτήσατε ποτέ τον εαυτό σας, πού θα είστε σε 12 μήνες, 5 ή 10 χρόνια εάν δεν κάνετε τις αλλαγές που χρειάζεστε τώρα; Θα είστε 10 κιλά βαρύτεροι, πιο δυστυχισμένοι, με μια πιο εξασθενημένη κατάσταση υγείας;

Είτε είστε κολλημένοι σε μια τοξική σχέση, σε μια δουλειά που μισείτε, σε αυξημένο βάρος σώματος ή σε κακή υγεία, είστε ακριβώς εκεί που εσείς δημιουργήσατε αυτές τις συνθήκες. Όλες οι παρελθούσες επιλογές, ενέργειες, αντιδράσεις και πεποιθήσεις, σας έφεραν στο σημείο όπου βρίσκεστε σήμερα. Οι σκέψεις που είχατε, οι επιλογές που κάνατε και οι ενέργειες που πήρατε ήταν δικές σας, κανείς άλλος δεν αποφάσισε αντί για εσάς.

Η ανάληψη ευθύνης για το πού είστε τώρα είναι το πρώτο βήμα προς τη συνειδητή αφύπνηση. Όλοι γνωρίζουμε ότι η αποδοχή ευθύνης μπορεί να είναι αρκετά δύσκολο βήμα. Το να σταματήσετε τις δικαιολογίες, τη  θυματοποίηση του εαυτού και να κατηγορείτε άλλους για το πώς εσείς ζείτε είναι η κατάσταση που σας κρατά ασφαλείς στο να αντιμετωπίζετε τον φόβο σας, τον φόβος της αποτυχίας, της αλλαγής, ή απλώς του αγνώστου. Σας δίνει την τέλεια αιτιολόγηση για να μην κάνετε τίποτα. 

Η ανάληψη ευθύνης εκατό τις εκατό είναι απελευθερωτική. Σας επιτρέπει να απαλλαγείτε από περιορισμούς και να θέσετε τον έλεγχο της ζωής σας στα χέρια σας.
Μην τροφοδοτείτε αυτό που δεν θέλετε. Ποτέ δεν θα επιτύχετε το ιδανικό σας βάρος, την εκπληκτική υγεία ή την αληθινή ευτυχία, ζώντας μια ζωή που τροφοδοτείται από δικαιολογίες. Ανταλλάξτε τις δικαιολογίες με αποφάσεις, γιατί τελικά οι αποφάσεις είναι αυτές που θα σας οδηγήσουν εκεί που θέλετε να είστε. 

Ωστόσο, μόνο για μια στιγμή σκεφτείτε πώς θα αισθανόσασταν αν φτάσατε στο τέλος της ζωής σας, και δεν έχετε να παρουσιάσετε μία εμπειρία, πολλές εμπειρίες αποτυχίας ή επιτυχίας στους νεότερους σας; Δεν έχετε να τους κληροδοτήσετε καμία σοφία βγαλμένη από τις πράξεις σας και δεν φτάσατε κάπου ή πουθενά μέσα σ’ έναν αγώνα ζωής που είναι άξιος να αναφερθεί ως ιστορία σε κάποιον νεότερο ; 

Δεν αποτυγχάνεις ποτέ μέχρι να τα εγκαταλείψεις.  Χωρίς δράση, ένας στόχος είναι απλά μια ευχή. 

Με αγάπη, 

« Ο «πρωταγωνιστής» καλείται να είναι ο εαυτός του πάνω στη σκηνή και να αναπαριστάνει το δικό του προσωπικό κόσμο. Καλείται να είναι ο εαυτός του, και όχι ένας ηθοποιός, καθώς ο ηθοποιός πάνω στη σκηνή είναι εξαναγκασμένος να θυσιάσει τον δικό του προσωπικό εαυτό για το ρόλο που θα του επιβάλλει ένας θεατρικός συγγραφέας… Κανείς δεν γνωρίζει καλύτερα τον εαυτό του από ό, τι ο ίδιος ο εαυτός του.» Jacob Levy Moreno (1889-1974), ψυχίατρος.

Για δεκαετίες, οι ψυχολόγοι, οι ερευνητές και επιστήμονες υγείας εργάστηκαν επιμελώς για να εντοπίσουν μοναδικούς τρόπους αντιμετώπισης του εθισμού, των διαταραχών της ψυχικής υγείας, της κακής σχέσης με τη διατροφή, της διαχείρισης του πόνου και πολλά άλλα. Η αποκατάσταση προσωπικών ζητημάτων έως και η βελτίωση του εαυτού επιτυγχάνεται μέσα από διαφορετικούς τρόπους εκμάθησης και εργαλεία. 

Το Ψυχόδραμα ορίζεται από τον Βρετανικό Σύλλογο Ψυχοδράματος (BPA) ως ” μια μορφή θεραπείας που χρησιμοποιεί δραματικές τεχνικές για τον εντοπισμό προβλημάτων και βελτίωση προσωπικών ζητημάτων”. Το Ψυχόδραμα σύμφωνα με το Βικιπαίδεια ορίζεται ως ένα είδος ομαδικής ή ατομικής ψυχοθεραπείας, η οποία δημιουργήθηκε από τον ψυχίατρο Jacob Levy Moreno (1889-1974). Πρόκειται για μία μέθοδο διερεύνησης του ψυχισμού των ατόμων, στην οποία οι συμμετέχοντες δραματοποιούν, δηλαδή αναπαριστούν θεατρικά,  τωρινά, παρελθοντικά, ακόμη και μελλοντικά γεγονότα από τις ζωές τους, αντί να μιλούν απλώς γι’ αυτά. Αυτό που δραματοποιείται από τους συμμετέχοντες δεν είναι μόνο η βιωμένη εμπειρία τους αλλά και οι ψυχολογικές εκφάνσεις που τη συνοδεύουν, όπως σκέψεις και συναισθήματα ή τρόποι αντιμετώπισης ενός προβλήματος.

Οι βασικές φάσεις του Ψυχοδράματος είναι : Η προθέρμανση, η δράση, το μοίρασμα και τελικά η κάθαρση.

Παραδείγματα τεχνικών ψυχοδράματος είναι:

Η τεχνική του Σωσία: Η μέθοδος του σωσία βοηθάει το άτομο να βρει τις λέξεις, για να εκφράσει τα συναισθήματα και τις σκέψεις που δεν μπορούσε να εκφράσει προηγουμένως με έναν επαρκή τρόπο. Το άτομο αναφέρει ένα γεγονός και να άλλο μέλος της ομάδας ή ο συντονιστής είναι δίπλα του, εκφράζοντας δυνατά αυτό που θέλει να αναπαραστήσει  και να εκφράσει το άτομο και δεν μπορούσε. Η γλώσσα του σώματος, τα εκφραζόμενα συναισθήματα, οι εικόνες με αναπαραστάσεις, και οι λέξεις περιγράφουν το γεγονός που εκδραματίζεται από το άτομο ώστε να αποδώσουν καλύτερα την ερμηνεία. 

Η αντιστροφή των ρόλων: Ένα άτομο εκτελεί ένα σενάριο που έχει βιώσει. Επίσης το άτομο μπορεί να διαδραματίσει διαφορετικό ρόλο εκτός από τον εαυτό του. Η αξία της αντιστροφής του ρόλου έγκειται στην εμπειρία να βιώσουμε το ρόλο του άλλου ατόμου και στη δυνατότητα να βιώσουμε τον εαυτό μας μέσα από τα μάτια του άλλου. Αυτό βοηθά πολλούς ανθρώπους να αποκτήσουν νέες προοπτικές για το τι μπορούν να σκεφτούν οι άλλοι ακόμα και οι ίδιοι σε ορισμένες περιπτώσεις. 

Mirroring – Καθρέφτης: Το καθρέπτισμα βοηθάει το άτομο να δει τη συμπεριφορά του, όπως οι άλλοι του δείχνουν μέσα από την αναπαράσταση του δικού του δράματος. Η τεχνική του κατόπτρου ενθαρρύνει τον πρωταγωνιστή να σκεφτεί αντικειμενικά γι’ αυτό που δείχνει υποκειμενικά. ” Ο πραγματικός σκοπός είναι το άτομο να δει τον εαυτό του σαν να κοιτάει μέσα σ’ έναν καθρέφτη (Karp, Holmes, Tauvon). Ένα μέλος της ομάδας ή ο συντονιστής παίρνει το ρόλο του ατόμου. Με αυτόν τον τρόπο επιτρέπει στον εαυτό του να δει τις δικές του ενέργειες από μακριά, με πρότυπα λόγου, τη γλώσσα του σώματος ή τη συμπεριφορά που διαφορετικά δεν θα ήταν σε θέση να δει και να νιώσει την κατάσταση. 

 Μοντελοποίηση. Ο συντονιστής ή τα μέλη της ομάδας καλούνται να επαναλάβουν αυτό το σενάριο και να αντιδράσουν με τους δικούς τους τρόπους. Το αρχικό άτομο έχει τη δυνατότητα να παρακολουθεί διαφορετικούς τύπους αντιδράσεων που εκτελούνται και θα μπορούσε να τους κατανοήσει τρόπους για το πώς να χειριστεί καλύτερα τις διάφορες περιστάσεις. 

Μια μελέτη του 2018 που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Social Work with Groups ανακάλυψε τη θεραπευτική αξία της « παραπάνω πραγματικότητας», που επιτυγχάνεται όταν ένα άτομο εφαρμόζει κάτι που υπάρχει στην υποκειμενική του πραγματικότητα. Όταν συμβεί αυτό, το άτομο εκφράζει περισσότερα από ό, τι συνήθως λέει στην καθημερινή του ζωή, έτσι ξεπερνά τα εμπόδια που τον συγκρατούσαν πριν και παίρνει μια πιο θετική κοινωνική ταυτότητα.

Τα θέματα που καλύπτονται στο ψυχόδραμα περιλαμβάνουν συγκρούσεις εσωτερικές ή διαφόρων σχέσεων, τραύματα, θλίψη, εθισμύούς, κακή σχέση με τη διατροφή και άλλα. Αυτά τα ευαίσθητα θέματα τείνουν να βρίσκονται στη ρίζα των κακών πεποιθήσεών μας.

References

  1. Λέτσιος, Κ. Το ψυχόδραμα και ο Jacob Moreno, στο Εισαγωγή στην Κοινωνική ψυχολογία, τόμος Β’, εκδόσεις Πεδίο, 2008.
  2. Σαρρής Νίκος, Εισαγωγή στην κοινωνιομετρία, την ομαδική ψυχοθεραπεία και το ψυχόδραμα, εκδόσεις Δανιά, 1985.
  3. Χρηστάκης, Ν., “Κοινωνικές θέσεις και ρόλοι” στο Παπαστάμου, Σ. & συνεργάτες: ” Εισαγωγή στην Κοινωνική Ψυχολογία”, τόμος β’, εκδόσεις Πεδίο,2008.
  4. Blatner, Adam, “Acting-In. Practical Applications of Psychodramatic methods”, third edition, Springer Publishing Company, New York, 1996
  5. Blatner, Adam, “Foundations of psychodrama: History, theory and practice”, Springer Publishing Company, New York, 2000.
  6. Davies, M.H. (1976) “The origins and practice of psychodrama”, The British Journal of Psychiatry: The journal of mental science, 129, p201- 206
  7. Djuric Z,Velijkovic, J. & Tomic, M.Psychodrama: A begginer’s guide, Jessica Kingsley Publishers, 2005.
  8. Holms,P., Karp,M. & Watson, M., “Psychodrama since Moreno: innovations in theory and practice”, Routledge, London, 1994.
  9. Kellermann, P.F. “Psychodrama since Moreno”, London: Routledge, 1994.

Συνειδητοποίησα ότι η οικονομική ασφάλεια που σου προσφέρει η απασχόληση είναι υπερβολικά υπερτιμημένη. Εντάξει, λοιπόν, όλοι μας θέλουμε να νιώθουμε σίγουροι ότι μπορούμε να πληρώσουμε τους επόμενους λογαριασμούς και υποχρεώσεις μας.  Αυτό μας προκαλεί μια ζώνη άνεσης. Αλλά η ερώτηση που θέτω εγώ, είναι: “Ποιο το κόστος αυτού για την υγεία και την ευτυχία μας;”

Σίγουρα, μια εργασία μπορεί να μας δώσει ελευθερία, αλλά μερικές φορές μπορεί να αποτελέσει έναν σφιχτό κλοιό αντ’ αυτού. Αυτή η ασφάλεια που μας κάνει να νιώθουμε (ακόμη και αν είμαστε δυσαρεστημένοι στο έργο μας), μπορεί επίσης να μας κρατήσει κολλημένους και φοβισμένους ώστε να αναλάβουμε το ρίσκο για να ακολουθήσουμε το όραμά μας και να κυνηγήσουμε τα μεγαλύτερα όνειρά μας. 

Για πολλά χρόνια εργάστηκα σε θέσεις που ενώ τις περισσότερες φορές ανταμειβόμουν, σίγουρα βρισκόμουν μακριά από το όραμά μου. Η απουσία μου από πολύτιμες οικογενειακές στιγμές κι η εξάντλησή μου ήταν δεδομένες, καθημερινές καταστάσεις. Ωστόσο, όσο σκληρά δούλευα καθημερινά και όσο υπηρετούσα στόχους άλλων που πολύ ξέφευγαν απο τις δικές μου αξίες και πεποιθήσεις, τόσο ξεκαθάριζε το μυαλό μου και η σκέψη μου σε αυτό που ήθελα πραγματικά να κάνω. 

Σίγουρα, η αλλαγή του τρόπου ζωής και εργασίας απαιτεί ενέργεια. Μα τι γίνεται όταν η δουλειά καθημερινά μας εξαντλεί, τόσο πνευματικά όσο και σωματικά, που τελικά δεν μας μένει καθόλου χρόνος και όρεξη για να εργαστούμε πάνω στο όραμά μας; Με το να μην παραδωθώ πλήρως στο όραμά μου και αντίθετα να επιλέξω να μείνω σε μια δουλειά που με κάνει να αισθάνομαι κενότητα και δυστυχία, είναι σα να λέω συνεχώς στο σύμπαν και στον εαυτό μου: «Δεν με εμπιστεύομαι».

Έλεγα στον κόσμο ότι ήμουν σύμβουλος διατροφής επειδή επέτρεψα την ταυτότητά μου να συνδέεται με τη λεγόμενη «σωστή δουλειά» μου, παρά με το ποια πραγματικά ένιωθα να είμαι μες την καρδιά μου. Ήρθα λοιπόν στο δίλλημα ή να παρατήσω το όνειρό μου και να παραμείνω στη ζώνη ασφαλείας μου ή να πάρω το ρίσκο της αλλαγής. 

Έτσι αποφάσισα να παραιτηθώ και να διαλέξω την “ανεργία” ως αφορμή για να στήσω υπομενετικά το δικό μου όνειρο. Έγινα ο life coach του εαυτού μου, ένας πολύ ικανός coach. Είχα σπουδάσει αρκετά και σίγουρα ήξερα πως θα εφαρμόσω πλέον όλα τα εργαλεία που μου παρέχονταν, τόσο ξεκάθαρα και με μεγάλη πίστη ότι θα πετύχω σε αυτό που πραγματικά ήθελα.

Την ημέρα που ανακοίνωσα την παραίτησή μου ήταν μία από τις πιο απελευθερωτικές ημέρες της ζωής μου. Ξεπέρασα τον φόβο μου. Θυμάμαι ότι περπατούσα έξω από το γραφείο μου και αισθανόμουν τόσο ενάλαφρη, ελεύθερη και χαρούμενη, γνωρίζοντας ότι με περίμενε ένα απίστευτα συναρπαστικό μέλλον, ένα αυθεντικό μέλλον, ένα μέλλον φτιαγμένο με τους δικούς μου όρους.

Το πιο εκπληκτικό ήταν ότι, από τη στιγμή που δεσμεύτηκα στην απόφασή μου και στο στόχο μου, η ζωή μου άλλαξε. Πέταξα την παλιά ταυτότητα που είχα συνδέσει με την καθημερινότητά μου και έγινα η πιο ευτυχισμένη, πιο αυθεντική έκδοση του εαυτού μου. 

Είμαι σε θέση να ισχυριστώ πλέον με σιγουριά ότι όλες οι δυσκολίες των προηγούμενων ετών ήταν ένα ουσιαστικό μέρος του ταξιδιού μου που με οδήγησαν στο σημείο να μπορώ να υπηρετώ αυτό που ονειρεύομαι με χάρη, γνώση και εμπειρία.

Θα ήταν ψέμα αν δεν σας ομολογήσω ότι η αυτοπεποίθησή μου και η έλλειψη πίστης στο σύμπαν δεν χτύπησε αρκετές φορές την πόρτα μου, και ότι υπήρξαν μέρες που ένιωσα τρομαγμένη αν είχα κάνει το σωστό βήμα. Αλλά όσο περισσότερο εμπιστευόμουν αυτό που η καρδιά μου πίστευε, τόσο πιο τέλεια έδεναν όλα, τόσο αναγνώριζα τα δώρα που μου χάριζε το σύμπαν.

Τελικά αυτό που έμαθα είναι ότι, όταν είστε αρκετά γενναίοι στο να κλείσετε την πόρτα, να σταματήσετε να “βολεύεστε” με το λιγότερο από αυτό που επιθυμείτε και αγαπάτε, όταν δεσμευθείτε και εμπιστευτείτε τον εαυτό σας και συνειδητοποιήσετε τις πραγματικές σας επιθυμίες και ανάγκες, τότε ένας κόσμος ευκαιριών ανοίγει. Η ζωή αλλάζει σε μια στιγμή. Έτσι  επιτρέπετε στο σύμπαν να παράσχει αυτό που είναι ήδη δικό σας.

Με αγάπη