Συνειδητοποίησα ότι η οικονομική ασφάλεια που σου προσφέρει η απασχόληση είναι υπερβολικά υπερτιμημένη. Εντάξει, λοιπόν, όλοι μας θέλουμε να νιώθουμε σίγουροι ότι μπορούμε να πληρώσουμε τους επόμενους λογαριασμούς και υποχρεώσεις μας.  Αυτό μας προκαλεί μια ζώνη άνεσης. Αλλά η ερώτηση που θέτω εγώ, είναι: “Ποιο το κόστος αυτού για την υγεία και την ευτυχία μας;”

Σίγουρα, μια εργασία μπορεί να μας δώσει ελευθερία, αλλά μερικές φορές μπορεί να αποτελέσει έναν σφιχτό κλοιό αντ’ αυτού. Αυτή η ασφάλεια που μας κάνει να νιώθουμε (ακόμη και αν είμαστε δυσαρεστημένοι στο έργο μας), μπορεί επίσης να μας κρατήσει κολλημένους και φοβισμένους ώστε να αναλάβουμε το ρίσκο για να ακολουθήσουμε το όραμά μας και να κυνηγήσουμε τα μεγαλύτερα όνειρά μας. 

Για πολλά χρόνια εργάστηκα σε θέσεις που ενώ τις περισσότερες φορές ανταμειβόμουν, σίγουρα βρισκόμουν μακριά από το όραμά μου. Η απουσία μου από πολύτιμες οικογενειακές στιγμές κι η εξάντλησή μου ήταν δεδομένες, καθημερινές καταστάσεις. Ωστόσο, όσο σκληρά δούλευα καθημερινά και όσο υπηρετούσα στόχους άλλων που πολύ ξέφευγαν απο τις δικές μου αξίες και πεποιθήσεις, τόσο ξεκαθάριζε το μυαλό μου και η σκέψη μου σε αυτό που ήθελα πραγματικά να κάνω. 

Σίγουρα, η αλλαγή του τρόπου ζωής και εργασίας απαιτεί ενέργεια. Μα τι γίνεται όταν η δουλειά καθημερινά μας εξαντλεί, τόσο πνευματικά όσο και σωματικά, που τελικά δεν μας μένει καθόλου χρόνος και όρεξη για να εργαστούμε πάνω στο όραμά μας; Με το να μην παραδωθώ πλήρως στο όραμά μου και αντίθετα να επιλέξω να μείνω σε μια δουλειά που με κάνει να αισθάνομαι κενότητα και δυστυχία, είναι σα να λέω συνεχώς στο σύμπαν και στον εαυτό μου: «Δεν με εμπιστεύομαι».

Έλεγα στον κόσμο ότι ήμουν σύμβουλος διατροφής επειδή επέτρεψα την ταυτότητά μου να συνδέεται με τη λεγόμενη «σωστή δουλειά» μου, παρά με το ποια πραγματικά ένιωθα να είμαι μες την καρδιά μου. Ήρθα λοιπόν στο δίλλημα ή να παρατήσω το όνειρό μου και να παραμείνω στη ζώνη ασφαλείας μου ή να πάρω το ρίσκο της αλλαγής. 

Έτσι αποφάσισα να παραιτηθώ και να διαλέξω την “ανεργία” ως αφορμή για να στήσω υπομενετικά το δικό μου όνειρο. Έγινα ο life coach του εαυτού μου, ένας πολύ ικανός coach. Είχα σπουδάσει αρκετά και σίγουρα ήξερα πως θα εφαρμόσω πλέον όλα τα εργαλεία που μου παρέχονταν, τόσο ξεκάθαρα και με μεγάλη πίστη ότι θα πετύχω σε αυτό που πραγματικά ήθελα.

Την ημέρα που ανακοίνωσα την παραίτησή μου ήταν μία από τις πιο απελευθερωτικές ημέρες της ζωής μου. Ξεπέρασα τον φόβο μου. Θυμάμαι ότι περπατούσα έξω από το γραφείο μου και αισθανόμουν τόσο ενάλαφρη, ελεύθερη και χαρούμενη, γνωρίζοντας ότι με περίμενε ένα απίστευτα συναρπαστικό μέλλον, ένα αυθεντικό μέλλον, ένα μέλλον φτιαγμένο με τους δικούς μου όρους.

Το πιο εκπληκτικό ήταν ότι, από τη στιγμή που δεσμεύτηκα στην απόφασή μου και στο στόχο μου, η ζωή μου άλλαξε. Πέταξα την παλιά ταυτότητα που είχα συνδέσει με την καθημερινότητά μου και έγινα η πιο ευτυχισμένη, πιο αυθεντική έκδοση του εαυτού μου. 

Είμαι σε θέση να ισχυριστώ πλέον με σιγουριά ότι όλες οι δυσκολίες των προηγούμενων ετών ήταν ένα ουσιαστικό μέρος του ταξιδιού μου που με οδήγησαν στο σημείο να μπορώ να υπηρετώ αυτό που ονειρεύομαι με χάρη, γνώση και εμπειρία.

Θα ήταν ψέμα αν δεν σας ομολογήσω ότι η αυτοπεποίθησή μου και η έλλειψη πίστης στο σύμπαν δεν χτύπησε αρκετές φορές την πόρτα μου, και ότι υπήρξαν μέρες που ένιωσα τρομαγμένη αν είχα κάνει το σωστό βήμα. Αλλά όσο περισσότερο εμπιστευόμουν αυτό που η καρδιά μου πίστευε, τόσο πιο τέλεια έδεναν όλα, τόσο αναγνώριζα τα δώρα που μου χάριζε το σύμπαν.

Τελικά αυτό που έμαθα είναι ότι, όταν είστε αρκετά γενναίοι στο να κλείσετε την πόρτα, να σταματήσετε να “βολεύεστε” με το λιγότερο από αυτό που επιθυμείτε και αγαπάτε, όταν δεσμευθείτε και εμπιστευτείτε τον εαυτό σας και συνειδητοποιήσετε τις πραγματικές σας επιθυμίες και ανάγκες, τότε ένας κόσμος ευκαιριών ανοίγει. Η ζωή αλλάζει σε μια στιγμή. Έτσι  επιτρέπετε στο σύμπαν να παράσχει αυτό που είναι ήδη δικό σας.

Με αγάπη